Terwijl ik langs de verfschappen in de bouwmarkt loop, valt het me weer op: de bijzondere namen die worden gegeven aan verfkleuren. Sommige beschrijven gewoon de kleur: oudroze, zachtgroen. Maar daarnaast zijn er ook nog kleuren als: verademing, connected, vrede, open armen en fractie. Die laatste is overigens een roze tint.

Elk jaar wordt door Pantone, een toonaangevend bedrijf in modekleurenland, een kleur van het jaar gekozen. Voor 2026 is dat ‘cloud dancer’. Dat is een bijzondere keuze, want Cloud Dancer is eigenlijk … wit! Wit is de kleur van het jaar 2026.

Wit is naar mijn gevoel vooral gebrek aan kleur. Saai. Daarom was ik ook op zoek naar kleuren voor op de muur. Alleen maar witte muren en deuren is wel een beetje saai. Maar toen ik er verder over na ging denken, kreeg de kleur wit meer gelaagdheid.

Neem de uitleg die Pantone zelf gaf bij hun keuze. Wit symboliseert volgens hen rust, helderheid en een frisse start in een chaotische wereld. In een wereld met een stortvloed aan informatie, politiek gerommel en onzekerheid is er een verlangen naar eenvoud en kalmte. We zijn op zoek naar een omgeving die eerder kalmeert dan stimuleert. Dit commerciële bedrijf zegt letterlijk: “Cloud Dancer herinnert ons eraan dat er macht zit in de stilte en kracht in zachtheid.”

Daar word ik even stil van. Ik zie in het nieuws iemand die probeert macht te krijgen door zo hard mogelijk te schreeuwen. En word eraan herinnert dat de macht bij uitstek, onze God, zich laat vinden in de stilte.

Wit is ook een van de liturgische kleuren in onze kerk. De kleur die wordt gedragen op feestdagen. Wit staat voor zuiverheid, vreugde, licht, nieuw begin en nieuw leven.

Hoe bijzonder is het dan dat dit jaar ook nog wit begon. Voor het eerst sinds lange tijd was er weer eens echte sneeuw. De gladheid die dat veroorzaakte was natuurlijk hinderlijk. Maar het was ook heel mooi. Door de reflecterende witte sneeuw leek zelfs een bewolkte dag lichter. Een laag sneeuw lijkt ook de geluiden te dempen. Als er dan ook nog eens minder auto’s rijden wordt het heerlijk stil op straat. Soms hoorde je alleen nog het geluid van spelende kinderen.

Om terug te komen op de naam ‘cloud dancer’, wolkendanser. Wolken zijn niet helemaal wit. Een bewolkte hemel lijkt eerder grijs. Als ik op dit moment naar buiten kijk, naar de wit-grijze wolken die langs trekken, geeft dat eerder een somber gevoel. De zon is nergens te zien. Maar ik weet wel dat die achter de wolken zit. Soms piept er toch een straaltje zon door een gat in de wolken.

Figuurlijk lukt het mij soms ook om niet aan de grijze onderkant van de wolken te blijven hangen, maar tot aan de bovenkant te komen. Waar de zon volop schijnt en wolken helder wit zijn. Ik hoop dat 2026 voor ons een jaar wordt waarin we door het wolkendek kunnen breken om de lichtheid te ervaren. Dat we kunnen dansen op de wolken en de zwaarte en donkerte even kunnen vergeten.

Weer rondkijkend in mijn huis bedenk ik dat het nog niet zo’n slecht idee is om de muren ‘gewoon’ wit te houden.

pastor Lara van der Zee-Hanssen